Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Στις 5 Ιούλη ψηφίζουμε ΟΧΙ στη λιτότητα, στα Μνημόνια και στους εκβιασμούς!


Έφτασε λοιπόν η κρίσιμη στιγμή. Στις 5 Ιούλη ψηφίζουμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη συμφωνία που τελεσιγραφικά πρότειναν οι δανειστές. Ας σκεφτούμε τι σημαίνει κάθε επιλογή μας…

Τι σημαίνει ένα ΝΑΙ; Το ΝΑΙ, η αποδοχή αυτής της συμφωνίας σημαίνει συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών που ισοπέδωσαν το βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σημαίνει μειώσεις στις συντάξεις, κατάργηση κάθε εργασιακού και συνδικαλιστικού δικαιώματος, όξυνση της φοροεπιδρομής, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, απελευθέρωση των απολύσεων, μισθούς των 300 €, διάλυση της δημόσιας Υγείας, Παιδείας, αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, των ΜΜΜ και των υπόλοιπων ΔΕΚΟ. Δίνει το «πράσινο φως» στις μνημονιακές δυνάμεις να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο. Για το λαό, ένα ΝΑΙ σημαίνει ακόμα περισσότερη φτώχεια.

Ένα μαζικό και μαχητικό ΟΧΙ από την άλλη μπορεί να σταματήσει τη μνημονιακή λαίλαπα και να ανοίξει το δρόμο για ριζικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, προς όφελος του εργαζόμενου λαού. Μπορεί και πρέπει να αποτελέσει τη συντριπτική απόρριψη όλων των μνημονιακών πολιτικών που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί και πρέπει να είναι το εφαλτήριο μιας εναλλακτικής οικονομικής και πολιτικής πορείας. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα σημαίνει όμως και απόρριψη της πρότασης υποταγής της κυβέρνησης προς την Τρόικα, η οποία κι αυτή περιέχει  μέτρα που πλήττουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα.   

Τι θα γίνει αν πούμε ΟΧΙ; Μήπως θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας; Μήπως θα καταστραφούμε;
Ας είμαστε ειλικρινείς: η οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια δεν μπορεί να επιτευχτεί μέσω της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα σημαίνει ρήξη με τους δανειστές.

Δεν φοβόμαστε! Μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και περισσότερο φανερό ότι η ρήξη είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική για να υπάρξει πραγματική βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο του λαού.

Ο δρόμος αυτός φυσικά δεν είναι εύκολος. Δεν είναι όμως καταστροφικός. Δε σημαίνει εμπορικό αποκλεισμό της χώρας, όπως μας λένε οι μνημονιακές δυνάμεις και τα «παπαγαλάκια» τους. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα. Σύμφωνα με στοιχεία της ΠΑΣΕΓΕΣ, έχει αυτάρκεια 99% στη φυτική παραγωγή και 73% στη ζωική. Οι φαρμακοβιομηχανίες της μπορούν να καλύψουν το 70% της εγχώριας ζήτησης φαρμάκων. Έχει ισχυρή βιομηχανία εκμετάλλευσης του πλούσιου ορυκτού (6η σε παραγωγή αλουμινίου στην Ευρώπη) πλούτου, προοπτικές ανάπτυξης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, δυναμική ναυτιλία και τουρισμό, μα πάνω από όλα τεχνογνωσία και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

Το πρόβλημα είναι ότι όλο αυτόν τον πλούτο τον εκμεταλλεύεται η οικονομική ολιγαρχία, που έχει ακόμη τους δικούς της ανθρώπους σε όλα τα κρίσιμα πόστα. Χρειάζονται βαθιές και ριζικές τομές! Τομές όπως το να περάσει το σύνολο του τραπεζικού συστήματος υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία! Τομές όπως τον έλεγχο της φοροδιαφυγής και τη  φορολόγηση του κεφαλαίου (70 δισ. € χρωστάνε στο δημόσιο βιομήχανοι και εφοπλιστές)! Τομές, όπως τον πλήρη δημόσιο έλεγχο στα λιμάνια, τα αεροδρόμια, την ενέργεια, το νερό, τις τηλεπικοινωνίες έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται για το λαϊκό συμφέρον, να προσφέρουν χρήματα στα κρατικά ταμεία και όχι στις τσέπες των μετόχων τους.

Η επόμενη μέρα  έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη μονομερή στάση πληρωμών προς τους δανειστές και τη διαγραφή του χρέους. Το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους αποκάλυψε ότι 242 δισ. € από το χρέος είναι παράνομα, τα οποία ούτε μπορούν ούτε πρέπει να πληρωθούν.


Για να γίνουν τα παραπάνω, ο λαός πρέπει να συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους και να  διεκδικεί. Οι λαοί σε όλη την Ιστορία, άλλαξαν τη «μοίρα» τους κάνοντας τολμηρά βήματα, παίρνοντας «ρίσκα» και πρωτοβουλίες που μέχρι τότε φαίνονταν «ουτοπικές» και δύσκολες. Η ώρα αυτή έφτασε!